Dankwoordje donderdag, Mei 15 2008

Beste bloglezers, sympathisanten en vooral groepsgenoten,

Weldra rolt ons Marokkomagazine van de drukpersen en dan zit het erop … Toch zou ik jullie graag via deze weg bedanken voor de voorbije drukke maar fantastische maanden. Het heeft ons soms bloed, zweet en (bijna) tranen gekost om tot dit indrukwekkende resultaat te komen. We konden deze periode dan ook niet beter omschrijven dan met de titel van ons magazine ‘Najad’, je met hart en ziel voor iets inzetten. Want dat is wat de voorbije weken/maanden gedaan hebben. Het resultaat mag er dan ook zijn.

Groepsgenoten, keep up the good work! We hebben dat goed gedaan en ik ben dan ook zeer blij dat ik tot de enige échte Marokko groep behoor.

Een trotse medewerkster

 

2 Responses »

 

Brand in Marokkaanse matrassenfabriek zondag, Apr 27 2008

Brand in fabriek kost 55 mensen het leven

Gisteravond woedde er een brand in een matrassenfabriek in de Marokkaanse stad Casablanca. De werknemers van de fabriek konden geen kant op omdat de nooduitgang op slot was. Maar liefst 55 mensen kwamen hierbij om. Zeker twaalf anderen raakten gewond.

De brandweer kwam pas twee uur nadat de brand uitbrak ter plaatse. Na een acht uur durende operatie kon men de vlammen in de industriële buitenwijk blussen.

Deze brand is de ernstigste van de afgelopen jaren in Marokko. In 2002 kwamen bij een brand in een gevangenis, ontstaan door een kortsluiting, vijftig mensen om.

Bron: De Morgen

No Responses »

 

Kasbah donderdag, Apr 10 2008

“Kasbah” stukje Marokko in Antwerpen

Kasbah

Kasbah is in Marokko een onderdeel van de medina. Een gebouw dat zich kenmerkt door hoge muren. Vroeger werd de medina gebruikt als woning voor het dorpshoofd. De meeste kasbah’s zijn momenteel niet meer in gebruik en doen vooral dienst als toeristische attractie. In Antwerpen is ‘Kasbah’ een gezellig, authentiek Marokkaans winkeltje dat wordt uitgebaat door een Belgische vrouw.

 

Stukje Marokko in Antwerpen

Het land Marokko heeft de vrouw als het ware altijd al geïntrigeerd. Haar oorspronkelijk idee was om daar een B&B (Bed and Breakfast, nvdr.) uit te baten. Maar dat zag haar familie niet bepaald zitten: ‘Allez, zo ver weg…!’. Daar kunnen we de mensen natuurlijk geen ongelijk in geven. Toch gaf de vrouw haar interesse voor Marokko niet helemaal uit de handen. Ze besloot een stukje Marokko naar Antwerpen te brengen en daar is ze helemaal in geslaagd. Met een deel van onze redactie (Kirsten, Melissa en Lynn) trokken we erop uit om eens een kijkje te nemen in de Marokkaanse interieurwinkel.

 

Duizend en één nachten

Als je binnenkomt, word je meteen meegezogen in de duizend en één nachten sfeer. Felgekleurde lampen hangen aan het plafond, mooie handgemaakte borden hangen tegen de muur en de échte aardewerken, niet-gekleurde, tajines zijn ook talrijk aanwezig. De behulpzame eigenares begint ons meteen in te wijden in de Marokkaanse tradities. Zo vertelt ze dat ze dat de borden in Marokko tegen de muur gehangen worden omdat foto’s ophangen er verboden is. Ook toont ze ons in alle fierheid haar collectie juwelen: Touaregjuwelen. Dat zijn juwelen van de nomaden. Zo is er bijvoorbeeld het gelukskruis dat vaak op trouwfeesten wordt gegeven. De typische henna en ook de verse henna (die bovendien een enorm fijne structuur heeft en een beetje groenig van kleur is) gaat, letterlijk, niet aan onze neus voorbij. Bovendien krijgen we nog een leuk weetje mee: berberaardewerk wordt niet vaak meer gemaakt omdat het overgegeven wordt van moeder op dochter. De tekening die op het aardewerk te zien is, is bij elk stuk uniek. Iedere familie heeft zijn eigen creatie.

Wil je zelf een stukje Marokko opsnuiven of een uniek Marokkaans stuk om je interieur net dat tikkeltje meer cachet te geven, ga dan eens een kijkje nemen bij Kasbah:

 

Kasbah

Vlasmarkt 13

2000 Antwerpen

 

 

 

 

 

 

 

Foto’s volgen later …

 

 

 

 

No Responses »

 

Duo-interview donderdag, Mrt 27 2008

Duo generatie Marokkaanse madammen in Antwerpen 

Als ik naar Nia en haar 20-jarige dochter Fadoua rijd, regent het pijpenstelen. Het is echt vreselijk slecht weer, maar eens ik binnenkom en begroet word door de ganse familie en de vriendinnen die lekker knus allemaal samen hier de avond doorbrengen, krijg ik het al snel warm. Dit huis straalt warmte uit van de gastvrijheid en de vriendelijkheid alleen al. Nia en haar kinderen wonen al heel hun leven in Antwerpen. Ik sprak met hen over hun ervaringen als Marokkaanse in België te wonen.  

De Marokkaanse gemeenschap in Antwerpen:

 

Fadoua: Wat de Marokkaanse gemeenschap in Antwerpen betreft, denk ik dat wij er hetzelfde over denken als de rest in Antwerpen of het nu Belgen of Marokkanen zijn, dat maakt niet echt uit. Maar er is wel een onderscheid tussen de Marokkanen die zich wel kunnen integreren en zich aan regels kunnen houden. Anderen kunnen dat niet. Maar ik denk dat dat in elke bevolking is, niet enkel in de Marokkaanse.  

Belg of Marokkaan?:

 

Nia: Onze kinderen voelen zich meer Belg.  
Fadoua: Nee sorry, ik niet. (moeder komt tussen: hoe we leven bedoel ik hé) Nee … alé ik voel mij persoonlijk toch meer Marokkaan. We leven in België en proberen ons wel aan te passen aangezien we hier ook geboren zijn. Daarom leven we niet op dezelfde manier als in Marokko, maar als je mij de vraag stelt zeg ik: Ik ben een Marokkaanse. Ik ga me daar niet voor schamen of wat dan ook, maar ik voel me toch merendeels Marokkaans ja.

 

Traditionele waarden:  

Fadoua: (denkt na) De mensen van onze leeftijd (twintigers) hebben zich eigenlijk teveel aangepast aan de Westerse normen daarom houden wij gewoon niet veel meer over van de Marokkaanse tradities. De volgende generatie gaat waarschijnlijk niets meer overhouden van die traditionele waarden, omdat wij er zelf niet zoveel meer van weten en dan is het moeilijk om u daaraan te houden. Toch zou ik het heel erg vinden als mijn kinderen er niets meer van weten. Daarom zou het goed zijn dat wij toch nog zoveel mogelijk leren over onze tradities. En hopen dat de oma’s en de opa’s dat voortzetten.

 

Nia: Zolang die er zijn komt dat wel in orde (lacht).  

Taboes:

 

Fadoua: Meisjes die uitgaan zijn nog steeds taboe. Ik ga wel ’s avonds iets drinken, maar naar discotheken gaan doe ik niet. Het is niet dat het mij niet aanspreekt, maar eerlijk gezegd is uitgaan nog een deel dat niet helemaal als normaliteit gezien wordt bij ons. Er wordt echt kwaad over gesproken.  
Nia: Er zijn wel Marokkaanse meisjes die uitgaan. Maar ik denk wel dat het makkelijker is als je in een vriendenkring zit waar niemand van de meisjes het doet. Misschien dat mijn dochter het er anders wel moeilijker mee zou hebben.

 

Hoofddoek:  

Fadoua: De meeste meisjes dragen nog een hoofddoek. Maar die is al meer gemoderniseerd, het wordt niet meer gedragen zoals vroeger.

 

Nia: Mijn dochter draagt er geen, maar wij moesten dat vroeger niet proberen. Dat pakte niet. Vanaf dat we ongesteld werden, moesten we een hoofddoek op.

Typisch Marokkaans:

 

Fadoua: Enkel ons eten is typisch, denk ik. En onze kledij, maar dan enkel de feestkledij.  
Nia: Ja, feestkledij wel dat is echt typisch Marokkaans met veel goud en glitters enzo.

 

Fadoua: Ik ben eerlijk gezegd wel trots op onze jurken. Ze zijn flashy maar niet in de zin van dat je zou denken: ‘wat zijn dat voor kleuren’. Onze trouwfeesten zijn ook heel typisch hé. Daar behoudt men nog wel de tradities (ref.: verslag Kirsten J.). 

Marokko =:

 

Fadoua: strand  
Nia: zee

 

Samen: zon en zee (lachen)  

Na dit ontspannende interview wordt de tv aangezet. Vervolgens krijg ik een demonstratie van verschillende Marokkaanse zenders. Ook word mij nog een Marokkaanse thee aangeboden. Om helemaal in de sfeer te blijven…spijtig dat ik geen Marokkaanse koekjes heb, zegt Nia. Ooh, dat is niet erg die heb ik de laatste weken al genoeg gegeten. Dat doet mijn figuur geen goed aan, dat Marokko magazine… 

  L.G.

Met dank aan: Nia & Fadoua 

 

No Responses »

 

Marokkaans eetfestijn dinsdag, Mrt 18 2008

Fez vs Z’hoor

Als je met een groepje vrienden en vriendinnen iets wil gaan eten dan is Fez volgens mij iets geschikter. Bij Fez is er meer ambiance en om al helemaal in de sfeer te komen zijn er de buikdanseressen en de waterpijp. Bij Z’hoor moet je zijn voor een gezellig onderonsje oftewel een familie-etentje. Het is er iets rustiger en het eten is echt overheerlijk. Als je niet weet waar te gaan eten of je hebt geen zin om te koken, bij Z’hoor of Fez is het alle dagen een eetfestijn. En één ding is zeker niet alleen de Fransen ook de Marokkanen mogen terechte ‘bon vivants’ genoemd worden.

Nuttige adressen:

Fez

Kloosterstraat 52

2000 Antwerpen

Tel.: 03/288.63.18

Z’hoor

Verschaningstraat 28

2000 Antwerpen

Tel.: 03/238.88.30

No Responses »

 

Tanger?Tangine?…ahnéé: Tajine!!!! dinsdag, Mrt 18 2008

Onderonsje bij Z’hoor

Waar ga je zoal naartoe op een maandagavond als dén bompa zegt: ‘Kom mannekes, we gaan is iets eten met zen allen, jullie mogen kiezen naar waar?’ Dat moet je mij geen twee keer zeggen, helemaal in de ban van de ‘Moroccan fever’, stel ik het Marokkaanse restaurant “Z‘hoor” op het Zuid voor. Enkele jaren geleden ben ik daar ook eens geweest. Mijn zusje, die toen nog enkele jaartjes jonger was, had het restaurant toen al meteen een bijnaam gegeven. Weken daarna hebben we het mogen horen: ‘Gaan we nog is naar den Aladin, pleaseeee?’. Maar bon, het was dus hoogtijd om dé Z’hoor aka den Aladin nog is te gaan verkennen. Ondertussen is het interieur al iets of wat aangepast aan de ’westerse normen’ maar de duizend-en-één-nachten sfeer hangt er nog steeds.

Aperitieven

Opmerkelijk is dat hier bij Z’hoor, het Marokkaanse restaurant bij uitstek, wel een wijnbar is en je hier verschillende alcoholische dranken kan krijgen. Als dat geen mooie vorm van integratie is (knipoog). Enkele minuten later wanen we ons in de witte martini en de karafjes wijn. Er staat ook al een mandje brood op tafel naar ons te glimlachen en een soort van lookboter. Aanvallen!!! Dat is wat mijn zussen en ik in eerste instantie dachten, maar tot grote spijt van wie het benijdt, hadden we even later al het gevoel dat we al gegeten hadden. Dat Marokkaanse brood is zo heerlijk dat je er moeilijk vanaf kan blijven…

Voorgerecht

Als voorgerecht bestelden we traditioneler wijze een mezze. Enkele minuten later worden er twee borden geserveerd met kleine schoteltjes erop en lekkere bereidingen. Er zit voor ieders wat wils tussen. Zo zijn er zoete bereidingen met noten en ook iets dat lijkt op perenconfituur met mango en courgette in. Maar ook de voor ons iets bekendere zaken zoals tonijn met groentjes, tzatziki (tapenade op basis van yoghurt en komkommer) en de koekjes in bladerdeeg gevuld met kaas mogen niet ontbreken aan deze mooie mix van kleuren en smaken. Na dit voorgerecht is er van onze honger niets meer te merken, in tegendeel.

Hoofdgerecht

Hier heb ik al die jaren op moeten wachten, die héérlijke kip tajine met honing, rozijnen en uienconfituur. Het gerecht aardt naar de zoete kant maar dat maakt het juist zo speciaal, het smaakt goed af en het is echt om je duimen en vingers van af te likken. Maar zo lekker als tante Isa (lees: tant’isa) haar kip ‘tanger’, ‘tangine’ ahnee … ‘tajine’ met olijven gemarineerd in citroen, nee dat kan niet volgens haar… Ik zal het nooit weten want als ik naar hier kom kan ik niet voorbij aan de zoete tajine. ‘En bompa, wat vind je ervan?’ ‘Bwoah, het is ‘anders’ hé manneke.’ Toch kan hij even later niet ontkennen dat hij het lekker vond. ‘Bompa, spaghetti heb je toch ook leren eten?’…

Als afsluiter …

Bij een avondje uit eten in een Marokkaans restaurant mag de muntthee niet ontbreken vind ik. Maar deze persoonlijke mening wordt niet door iedereen gedeeld… de meerderheid van de tafel opteert voor een kop koffie. Tot even later de ober terugkeert met de boodschap dat er nog maar één koffie is… Die is dan voor de oudste maar meest begeerde man van de avond: den bompa. ’Doe der maar iets goe straf bij hé manneke’. Even later keert de jongen terug met ’buccha’ oftewel bloemenlikeur. Ik moet zeggen met één ding kunnen ze mij niet overtuigen, die bloemenlikeur is voor mij niet verfijnd genoeg maar dat is hun vergeven want op dat vlak zijn ze natuurlijk ook niet thuis… Een ander deel van de tafel kiest als tweede optie voor de melk met munt. Ja, ik hoor jullie al denken … persoonlijk vond ik dat ook een zeer rare combinatie maar ik moet zeggen ze hebben mij weer helemaal mee. De tante was dat ook en was blij dat de koffie op was. De klanken ‘Mmm’, ‘Lekker’, ‘Amaj’, waren deze avond niet weg te denken. Opzet geslaagd: iedereen overtuigd, we gaan zeker nog eens terug! Dat staat vast.

L.G.

No Responses »

 

To keep up my promisses: vervolg Moussem Festival zaterdag, Mrt 15 2008

INTERVIEW MET MOHAMMED IKOUBAAN (Moussem Festival) 

“Het draait voor ons rond diversiteit die binnen Marokko aanwezig is, maar die zich hier ook binnen de Marokkaanse gemeenschap vertaalt.” 

Sinds januari 2008 is Moussem een nomadisch kunstencentrum met permanente structuur. Het kunstencentrum is ontstaan uit de verschillende edities van het Moussem Festival dat zich sinds 2001 profileert in de kunstgemeenschap. Moussem zorgt voor verschillende aspecten binnen de kunstwereld met focus op Marokko en andere Islamitische invloeden. Ik sprak met Mohammed Ikoubaan over de werking van de organisatie en de doelen ervan. 

Vanwaar de naam ‘Moussem’festival?

Moussem betekent seizoen. De naam Moussem refereert naar een Marokkaans begrip. Moussem betekent ook een seizoengebonden evenement en is in bepaalde streken van Marokko gekend als volksfeest. Je kan het vergelijken met carnaval of Gentse feesten, waar mensen van overal afzakken naar de stad. Het is een samenkomst van mensen van platteland en van de stad. Maar het heeft ook een meer hedendaagse betekenis. Er zijn heel veel festivals die zich als ‘Moussem’ profileren zoals bijvoorbeeld in Noord-Marokko is er een internationaal festival zowel van theater, muziek, hedendaagse kunsten en dat heet Moussem van Asila. Dat was voor ons het idee om een Moussem van Antwerpen te hebben. Kortom, het is een cultureel festival dat openstaat voor iedereen en vooral dat aspect interesseert ons.  

Wat houdt het festival juist in?

Het festival is in eerste instantie een Antwerps gebeuren met focus op Marokko. Zo zijn we in 2001 althans begonnen. Later is het opengesteld voor andere culturen, voor de Maghreb-landen: Tunesië, Algerije enzovoort maar ook naar de andere gemeenschappen die in Antwerpen wonen zoals de Turkse gemeenschap, de Afghanen, de Tsjetsjenen. En natuurlijk ook naar Vlaams publiek omdat Moussem iets is dat doorgaat in reguliere cultuurhuizen, niet in een eigen gebouw. Het is een idee om de werking van Moussem te integreren binnen een bestaande structuur. 

Is integratie het doel?

Neen (lacht). In eerste instantie is het gewoon om een ander aanbod te genereren, een ander publiek te laten participeren. Maar los van al dat gedoe rond integratie en inburgering is het voor ons gewoon de mooie kanten van een cultuur te laten zien en die cultuur delen met andere mensen die er voor openstaan. Als dat een bijdrage is tot integratie is dat goed meegenomen, maar in onze hoofden zijn we daar echt niet mee bezig.   

Het festival bevat Marokkaanse invloeden en is gericht op de Islamcultuur; kan u mij een voorbeeld geven van die Marokkaanse invloeden?

De Marokkaanse invloeden zijn toch heel duidelijk. Ze zijn zowel te zien in onze muziek die wij programmeren als in theater. Maar dat wil niet zeggen dat die Marokkaanse invloeden zich beperken tot wat eigenlijk uit Marokko komt. Want die Marokkaanse invloeden kunnen ook hier ontstaan. Door lokale muziekgroepen te laten optreden bijvoorbeeld. Door hiphopgroepen te laten optreden en rapcultuur zo een plek te geven binnen het festival. Maar ook gewoon door contacten te bevorderen tussen Marokkaanse en Vlaamse artiesten. Soms programmeren we ook dingen die totaal niets te maken hebben met Marokko, Vlaams kindertheater bijvoorbeeld. Daarvoor hebben wij eigenlijk geen Marokkaans verhaal nodig en ook geen Marokkaanse theatermakers. Voor ons is dat Marokkaans geen eindpunt, geen doel op zich maar een referentiekader. Het gaat niet over Marokko als territorium, als land, het wordt breder geïnterpreteerd. Het gaat over Marokko eigenlijk als ruimte, als plek, waar verschillende culturen in participeren zoals ook in Marokko zelf: Berbers, Arabieren, Venetiërs, Fransen,… samenleven. Het draait voor ons rond de diversiteit die binnen in Marokko aanwezig is, maar die zich ook hier binnen de Marokkaanse gemeenschap vertaalt. 

Doen jullie ook zaken rond feestdagen als de Ramadan?

Wij hebben dat vroeger gedaan ja. Onder het mom van ‘De nachten van de Ramadan’. Dat was voor ons een manier om de aspecten van de Ramadan in de kijker te stellen. Dat gaat dan over het sociale en culturele aspect omdat in Marokko, maar uiteraard ook in andere Islamitische landen, een religieus gebeuren is zoals Kerstmis, feesten die hun oorsprong in de religie vinden. Maar naast religie zijn er ook andere aspecten aan gebonden. Voor de Ramadan is dat dan het cultureel en sociaal aspect. Ramadan was voor ons een moment om theater, muziek met accent op spirituele muziek dan, gesprekken en debatten te organiseren. Wij doen dat nu niet meer omdat we de kalender niet meer kunnen volgen, die maan die schuift constant op (lacht luid). Daarom zijn we daarmee gestopt. 

Komen er enkel allochtonen naar het festival?

Neen. Wij hebben echt een heel mooie mix van publiek. Maar dat hangt soms af van activiteit tot activiteit. Soms is de verhouding 50/50 en andere keren 80/20. Dat verandert constant. Als je theater en dans programmeert is dat vooral een Vlaams publiek met een kleine meerderheid van allochtonen. 

Hoe probeert U de mensen te bereiken?

Er zijn eigenlijk twee manieren. De eerste manier is de gewone, traditionele manier met flyers en affiches. En de tweede manier zijn onze netwerken binnen de gemeenschappen. Wij zijn opgegroeid vanuit de Marokkaanse gemeenschap dus wij kennen het publiek, het verenigingsleven. Wij weten waar we dat publiek kunnen vinden. Soms zijn er verenigingen die zelf ook mee programmeren. De gemeenschap zelf wordt dan ingeschakeld, niet alleen om te komen als publiek maar ook om mee te denken over welke projecten. Dat situeert zich binnen het kader van sociaal artistiek werken. 

  

Er zijn verschillende edities van het festival zoals bijvoorbeeld een lente-editie, hebben jullie elk seizoen een festival?

Nee, dat is nu geschiedenis. Vanaf januari 2008 zijn wij geen festival meer maar een nomadisch kunstencentrum met een permanente structuur (Daar ging mijn laatste vraag). Hetgeen centraal staat in het verhaal van een kunstencentrum is de vernieuwende werking waarbij de kunstenaar centraal staat. Zo stappen wij een beetje af van het evenement als basis van de werking. Maar wij blijven wel één keer per jaar een kunstevenement doen en dat is het festival in november. Het lentefestival hebben wij nu vervangen door een Moussem Urban, wat gaat over stedelijke culturen. Dat is ontstaan in een stedelijke context of dat nu in Casablanca, Antwerpen of New York is maakt eigenlijk niet uit. Het gaat om de nieuwe gemeenschappen die ontstaan via internet, de nieuwe hiphopcultuur en de rapcultuur. Alles wat eigenlijk te maken heeft met fusies tussen de verschillende genres, stijlen die nu ontstaan. Het is eigenlijk een klein festival dat wij nu gaan beginnen rond de aspecten van cultuurbeleving, gericht op subculturen. 

Werken jullie nog samen met andere organisaties?

Wij bestaan eigenlijk bij gratie van samenwerking. Wij hebben een bureau in het cultuurcentrum van Berchem, waar wij kunnen beschikken over de infrastructuur. Verder werken wij samen met een hele resem partners, zoals het Museum voor Hedendaagse Kunst, Paleis voor Schone Kunsten, het Toneelhuis, Zuiderpershuis, Wiels (met de vraag of ik dat ken?, even slikken ‘neen nog nooit van gehoord’  is mijn verbijsterde antwoord…vertaling: nieuw centrum voor Hedendaagse Kunst in Brussel) en nog andere verenigingen. Wij hebben gewoon ideeën. Daarom dat idee van wij zijn nomaden, wij hebben veel ideeën, een beetje geld en wij reizen Vlaanderen en Brussel rond met diezelfde ideeën en programmering. Zodanig dat hetgeen wij doen ook het publiek van De Heizel bereikt en dat het binnen een regulier kader plaatsvindt en niet in een aparte structuur. Moussem is een organisatie met een kleine ploeg en een jaarplan. Maar het programma wordt georganiseerd binnen de verschillende centra, dat is de essentie van de werking. 

Hoe worden de verschillende projecten gefinancierd?

Wij zijn erkend in het kader van het kunstendecreet, als kunstorganisatie en wij krijgen ook middelen van de Stad Antwerpen. Onze filosofie is als wij een euro investeren dan moet het ‘huis’ ook investeren. We vinden het belangrijk dat wij niet als alibi worden gebruikt. Omdat wij nu een kunstorganisatie zijn die uit de allochtone gemeenschap ontstaan is en dat iedereen zijn verantwoordelijkheid moet nemen. Verantwoordelijkheid qua zaal en qua promotie.Dat moet zich ook vertalen in het aanbod van de verschillende huizen zelf. Zij moeten dus ook budgetten vrijmaken en niet afwachten tot ‘wij’ iets doen. We doen dat samen.

L.G.

Voor meer info kan je terecht op www.moussem.be of op www.myspace.com/moussem_nuffsaid                                   

No Responses »

 

Mmmarokkaanse koekjes maandag, Mrt 10 2008

Bakkerij Al Amien 

Temidden van het alom bekende Kiel, meerbepaald in de Hendriklei, vind je bakkerij “Al Amien”. Al Amien is niet zoals de andere traditionele bakkerijen, de mix van Europese en Marokkaanse lekkernijen vormt een uniek geheel. De lekkere zoetigheden komen meteen op je af als je binnenkomt en de woorden ‘honger’ en ‘zin in iets lekkers’ zijn bij een eerste indruk niet weg te denken. Bakkerij Al Amien wordt uitgebaat door twee bakkers. Éen die alle Europese recepten bereidt en een andere die de Marokkaanse voor zijn rekening neemt. Beiden hebben ze een opleiding op de kokschool ‘Piva’ in Antwerpen achter de rug dus het vakmanschap ontbreekt niet in deze zaak en dat merk je. Ik sprak met verkoopster ‘Jamilla’ over het reilen en zeilen in de bakkerij.  

Kan U iets vertellen over de verschillende soorten Marokkaanse koekjes?

De meeste koekjes worden op basis van amandel bereidt. Amandelkoekjes zijn de lekkerste maar ook de duurste in Marokko, omdat amandel daar een luxeproduct is. Maar er zijn natuurlijk ook Marokkaanse koekjes op basis van ‘gewone’ noten. 

Waarin zit het essentiële verschil tussen de Westerse en Marokkaanse eetcultuur?

De Marokkaanse bevolking eet gewoon meer, meer brood en gebak. Als hier een Belg komt en vraagt naar een gebakje dan zegt hij bijvoorbeeld ‘amaj, zo groot’ terwijl een Marokkaan makkelijker zegt ‘amaj, zo duur voor een klein gebakje’. Ook zal een Belg makkelijker één koffiekoek de man nemen terwijl een Marokkaan eender drie tot vier koffiekoeken of gebakjes per persoon rekent. Maar het eten als familiale aangelegenheid omschrijven zou ik niet echt doen.  

Als Jamilla mij één ding zou aanraden om te kopen zijn het de Marokkaanse koekjes (die ik tussen haakjes gratis meegekregen heb Mmmm!). Maar zelf verkiest ze toch een Belgisch gebakje boven een Marokkaans koekje omdat ze dat te zoet vindt en van een Belgisch gebakje kan ze daarom meer eten.   

No Responses »

 

Mode op z’n Marokkaans zaterdag, Mrt 1 2008

Marokkaanse mode 

Kleding heeft een krachtige familiaire en sociale rol in Marokko. De traditionele kleding heeft de maatschappelijke maar ook de economische veranderingen in het land overleefd. Het resultaat vind je terug in een combinatie van conservatieve en moderne stijl. In de stad zie je vandaag de dag traditionele kleding  in moderne stoffen vermengd met de Europese modetrends.

Enkele traditionele kledingstukken:

• jellaba/djellaba: lang los gewaad van stof, met wijde mouwen en een capuchon. Je vindt ze in verschillende kleuren en texturen afhankelijk van het seizoen, mode en de persoonlijke smaak.
• babouches: de traditionele schoenen van Marokko. De eerste babouches hadden een gele of witte kleur en er kwam geen versiering aan te pas. De modernere uitvoering babouches wordt gemaakt van leer of karton en overtrokken met zijdefluweel. Ook worden er motieven opgeborduurd met goud- of zilverdraad.
• choukara: typische Marokkaanse schoudertas die versierd is met  stempelafdrukken, geborduurde motieven en fijne gekleurde reepjes leer. 

Marokko in Antwerpen

Hoe het zit met de traditionele klederdracht van de Antwerpse Marokkanen hopen wij nog te ontdekken in onze verdere zoektocht naar het leven van de Antwerpse Marokkaan.

No Responses »

 

“Mag’da Marokko?” zaterdag, Mrt 1 2008

Eurosong perikelen 

Het Eurosong gedoe, we kennen het allemaal wel. Enkele weken lang wordt er elke zondagavond een preselectie uitgezonden met de meest idiote nummers. Om dan nog te zwijgen over het uiteindelijke Eurosonggebeuren, waar alle landen zich verenigen om te laten zien met wat ze dit jaar op het podium willen pronken. Of je nu een zangtalent bent of niet, als je een goed ‘eurosongnummer’ kan brengen heb je veel kans om geselecteerd te worden. 

 

Voor Marokko voorlopig (nog) geen Kate Ryan-achtige toestanden dat een fortuin kost aan kledij. Nee, het gerucht gaat dat koning Hassan II van Marokko zo boos was dat Marokko als laatste eindigde (1980), dat hij besloot dat Marokko nooit meer mocht meedoen. Dat was dan ook de eerste en de ‘laatste’ keer dat Marokko deelnam aan het fameuze Eurosongfestival.

 

Ondanks het feit dat Marokko een Afrikaans land is, mocht het wel deelnemen omdat het lid is van de European Broadcasting Union. Marokko zendt de halve finale en de finale wel nog elk jaar uit maar als er een verboden optreden komt (dwz: teveel bloot of teksten die tegen de islam zijn), zenden ze reclame uit. Volgens het EBU-reglement moet je alles uitzenden als je zelf meedoet.

 

De marokkaanse commerciële TV “2M TV”  heeft een aanvraag gedaan voor het EBU-lidmaatschap zodat het in de toekomst kan deelnemen aan het Eurovisiesongfestival en het Junior Eurovisiesongfestival. Afwachten dus of Marokko in 2009 weer zal deelnemen…

(Bron: wikipedia)

No Responses »