Fatima Marzouki,

Je kent haar misschien nog van onze recensie over El Warda, zij is namelijk de eigenares van dit Antwerps/Marokkaans resto’ke.

Behalve moeder van vier en eigenares van twee restaurants – Bizanaat is het tweede – schrijft ze blijkbaar ook kookboeken… Zopas schreef ze Kijk en Kook met Fatima, een boek vol Marokkaanse lekkernijen.

Je kan haar deze week ook beter leren kennen op de site van Weekend knack, waar ze een blog, net als deze, bijhoudt.

Kijk en kook met Fatima wordt uitgegeven door 3mpublishing. ISBN 978-90-787-1510-8

In de naam van De Roos

Een doordeweekse lenteavond in de Antwerpse Zurenborgwijk. De laatste zonnestralen kleuren de gevels diep oranjerood en geven de buurt iets melancholisch. Hier ligt, een beetje verscholen in de donkere Draakstraat, de klassieker onder de Marokkaanse restaurants van ’t Stad: El Warda.

Van zodra je El Warda (De Roos) binnenstapt, word je overspoeld door de zweverige 1001-nachtsfeer. Zandkleurige muren, kleurige lampionnetjes en her en der verspreid prachtig versierde onderzetborden. De traditionele muziek die zachtjes op de achtergrond weerklinkt, maakt het geheel compleet.

We beginnen met de ‘amuse-geulle’. Dertien kleine schaaltjes met daarin evenveel verschillende Marokkaanse slaatjes en hapjes op basis van kraakverse groenten en verrassende tapenades. Een aanrader voor wie houdt van een beetje avontuur op zijn bord. Nadien valt de keuze op respectievelijk de ‘bouillabaisse’ en de ‘roz bahri’ (gebakken rijst met zeevruchten). Kirsten en Melissa houden het bij de ‘frag machoui’ (gegrilde kippenspiesjes) en ik ga resoluut voor de ‘gamba’s op hosimiwijze’. De kippenspiesjes zijn weinig verrassend en het vlees zelfs een beetje taai. De gerechten met zeevruchten benaderen daarentegen bijna de perfectie. Het vlees is mals en precies goed gekruid. Om – letterlijk en figuurlijk – duimen en vingers van af te likken.

De avond afsluiten met de wereldvermaarde ‘flensjes Fatima’? Verleidelijk. Maar wegens geen extra knopen aan onze broeken die we kunnen openzetten, besluiten we wijselijk te passen. Marokkaanse muntthee dan maar. Met een druppeltje oranjebloesem, want dat bevordert de spijsvertering…

El Warda is een aanrader voor iedereen die wil doordringen tot de geheimen van de Marokkaanse keuken.

Sfeer: 7 – Keuken: 8,5 – Bediening: 7,5 – Prijs/kwaliteit: 8

Marokko voor fijnproevers

Geroosterde amandelen, rozijnen met honing, oranjebloesem en Arabische pesto; dit moet een Marokkaans restaurant zijn. Op de Oude Leeuwenrui vind je de Arabische brasserie L’Air Maroc. Uitbater Youssef ontvangt je er enthousiast en zorgt voor een avond vol oosterse smaken.

Zodra je binnenkomt bevind je je in een knus ingericht restaurant met paarse tafels en stoelen, sierlijke borden aan de olijfgroene muren en schitterende lampen en lampionnen. Op het gelijkvloers eet je à la carte, terwijl op de eerste verdieping het Arabisch buffet wordt geserveerd. Naast de eetkamer kan je lekker thee drinken in het Marokkaans ingerichte boudoir.

Wij kozen voor de Arabische tafel en wel voor de volgende reden: voor €25 per persoon krijg je een drie gangen menu en thee als afsluiter. Veel voordeliger dan de kaart.

We werden uitstekend geholpen door Youssef. Bij elk gerecht dat we voorgeschoteld kregen gaf hij uitleg. Als voorgerecht kan je uit negen verschillende schotels zo veel nemen als je maar wil. Vooral de witte koolsla op Libanese wijze met kokosnoot, honing, rozijnen en amandelen was verrukkelijk.

De zoete tajine met kip, honing, saffraan en geroosterde amandelen of de couscous met lamsvlees en groentjes als hoofdgerecht zijn best te pruimen. De tajine met zeevruchten viel echter tegen. De “jumbomosselen” hadden amper vlees.

Het dessert bestond uit Marokkaans gebak en stukjes meloen. Voor de thee moet je eventjes van je tafel naar het gezellig ingerichte boudoir verhuizen. Een rustig deuntje op de achtergrond, lekker neerploffen in de zetels en genieten van je thee. Beter kan de avond niet eindigen.

De uitbaters en het personeel zijn allemaal uiterst beleefd en behulpzaam. Vooral de uitleg die je bij elk gerecht krijgt was leerrijk. Nu weten we eindelijk ook waarom die thee altijd van zo hoog wordt uitgeschonken. Onze ober zegt dat dit wordt gedaan om de aroma’s vrij te krijgen. Ietsje minder is het soms lange wachten op drinken.

Al bij al is het fijn vertoeven in L’Air Maroc. Gastvrije mensen, lekker eten en een gezellige sfeer.

Fez vs Z’hoor

Als je met een groepje vrienden en vriendinnen iets wil gaan eten dan is Fez volgens mij iets geschikter. Bij Fez is er meer ambiance en om al helemaal in de sfeer te komen zijn er de buikdanseressen en de waterpijp. Bij Z’hoor moet je zijn voor een gezellig onderonsje oftewel een familie-etentje. Het is er iets rustiger en het eten is echt overheerlijk. Als je niet weet waar te gaan eten of je hebt geen zin om te koken, bij Z’hoor of Fez is het alle dagen een eetfestijn. En één ding is zeker niet alleen de Fransen ook de Marokkanen mogen terechte ‘bon vivants’ genoemd worden.

Nuttige adressen:

Fez

Kloosterstraat 52

2000 Antwerpen

Tel.: 03/288.63.18

Z’hoor

Verschaningstraat 28

2000 Antwerpen

Tel.: 03/238.88.30

Onderonsje bij Z’hoor

Waar ga je zoal naartoe op een maandagavond als dén bompa zegt: ‘Kom mannekes, we gaan is iets eten met zen allen, jullie mogen kiezen naar waar?’ Dat moet je mij geen twee keer zeggen, helemaal in de ban van de ‘Moroccan fever’, stel ik het Marokkaanse restaurant “Z‘hoor” op het Zuid voor. Enkele jaren geleden ben ik daar ook eens geweest. Mijn zusje, die toen nog enkele jaartjes jonger was, had het restaurant toen al meteen een bijnaam gegeven. Weken daarna hebben we het mogen horen: ‘Gaan we nog is naar den Aladin, pleaseeee?’. Maar bon, het was dus hoogtijd om dé Z’hoor aka den Aladin nog is te gaan verkennen. Ondertussen is het interieur al iets of wat aangepast aan de ’westerse normen’ maar de duizend-en-één-nachten sfeer hangt er nog steeds.

Aperitieven

Opmerkelijk is dat hier bij Z’hoor, het Marokkaanse restaurant bij uitstek, wel een wijnbar is en je hier verschillende alcoholische dranken kan krijgen. Als dat geen mooie vorm van integratie is (knipoog). Enkele minuten later wanen we ons in de witte martini en de karafjes wijn. Er staat ook al een mandje brood op tafel naar ons te glimlachen en een soort van lookboter. Aanvallen!!! Dat is wat mijn zussen en ik in eerste instantie dachten, maar tot grote spijt van wie het benijdt, hadden we even later al het gevoel dat we al gegeten hadden. Dat Marokkaanse brood is zo heerlijk dat je er moeilijk vanaf kan blijven…

Voorgerecht

Als voorgerecht bestelden we traditioneler wijze een mezze. Enkele minuten later worden er twee borden geserveerd met kleine schoteltjes erop en lekkere bereidingen. Er zit voor ieders wat wils tussen. Zo zijn er zoete bereidingen met noten en ook iets dat lijkt op perenconfituur met mango en courgette in. Maar ook de voor ons iets bekendere zaken zoals tonijn met groentjes, tzatziki (tapenade op basis van yoghurt en komkommer) en de koekjes in bladerdeeg gevuld met kaas mogen niet ontbreken aan deze mooie mix van kleuren en smaken. Na dit voorgerecht is er van onze honger niets meer te merken, in tegendeel.

Hoofdgerecht

Hier heb ik al die jaren op moeten wachten, die héérlijke kip tajine met honing, rozijnen en uienconfituur. Het gerecht aardt naar de zoete kant maar dat maakt het juist zo speciaal, het smaakt goed af en het is echt om je duimen en vingers van af te likken. Maar zo lekker als tante Isa (lees: tant’isa) haar kip ‘tanger’, ‘tangine’ ahnee … ‘tajine’ met olijven gemarineerd in citroen, nee dat kan niet volgens haar… Ik zal het nooit weten want als ik naar hier kom kan ik niet voorbij aan de zoete tajine. ‘En bompa, wat vind je ervan?’ ‘Bwoah, het is ‘anders’ hé manneke.’ Toch kan hij even later niet ontkennen dat hij het lekker vond. ‘Bompa, spaghetti heb je toch ook leren eten?’…

Als afsluiter …

Bij een avondje uit eten in een Marokkaans restaurant mag de muntthee niet ontbreken vind ik. Maar deze persoonlijke mening wordt niet door iedereen gedeeld… de meerderheid van de tafel opteert voor een kop koffie. Tot even later de ober terugkeert met de boodschap dat er nog maar één koffie is… Die is dan voor de oudste maar meest begeerde man van de avond: den bompa. ’Doe der maar iets goe straf bij hé manneke’. Even later keert de jongen terug met ’buccha’ oftewel bloemenlikeur. Ik moet zeggen met één ding kunnen ze mij niet overtuigen, die bloemenlikeur is voor mij niet verfijnd genoeg maar dat is hun vergeven want op dat vlak zijn ze natuurlijk ook niet thuis… Een ander deel van de tafel kiest als tweede optie voor de melk met munt. Ja, ik hoor jullie al denken … persoonlijk vond ik dat ook een zeer rare combinatie maar ik moet zeggen ze hebben mij weer helemaal mee. De tante was dat ook en was blij dat de koffie op was. De klanken ‘Mmm’, ‘Lekker’, ‘Amaj’, waren deze avond niet weg te denken. Opzet geslaagd: iedereen overtuigd, we gaan zeker nog eens terug! Dat staat vast.

L.G.

Bakkerij Al Amien 

Temidden van het alom bekende Kiel, meerbepaald in de Hendriklei, vind je bakkerij “Al Amien”. Al Amien is niet zoals de andere traditionele bakkerijen, de mix van Europese en Marokkaanse lekkernijen vormt een uniek geheel. De lekkere zoetigheden komen meteen op je af als je binnenkomt en de woorden ‘honger’ en ‘zin in iets lekkers’ zijn bij een eerste indruk niet weg te denken. Bakkerij Al Amien wordt uitgebaat door twee bakkers. Éen die alle Europese recepten bereidt en een andere die de Marokkaanse voor zijn rekening neemt. Beiden hebben ze een opleiding op de kokschool ‘Piva’ in Antwerpen achter de rug dus het vakmanschap ontbreekt niet in deze zaak en dat merk je. Ik sprak met verkoopster ‘Jamilla’ over het reilen en zeilen in de bakkerij.  

Kan U iets vertellen over de verschillende soorten Marokkaanse koekjes?

De meeste koekjes worden op basis van amandel bereidt. Amandelkoekjes zijn de lekkerste maar ook de duurste in Marokko, omdat amandel daar een luxeproduct is. Maar er zijn natuurlijk ook Marokkaanse koekjes op basis van ‘gewone’ noten. 

Waarin zit het essentiële verschil tussen de Westerse en Marokkaanse eetcultuur?

De Marokkaanse bevolking eet gewoon meer, meer brood en gebak. Als hier een Belg komt en vraagt naar een gebakje dan zegt hij bijvoorbeeld ‘amaj, zo groot’ terwijl een Marokkaan makkelijker zegt ‘amaj, zo duur voor een klein gebakje’. Ook zal een Belg makkelijker één koffiekoek de man nemen terwijl een Marokkaan eender drie tot vier koffiekoeken of gebakjes per persoon rekent. Maar het eten als familiale aangelegenheid omschrijven zou ik niet echt doen.  

Als Jamilla mij één ding zou aanraden om te kopen zijn het de Marokkaanse koekjes (die ik tussen haakjes gratis meegekregen heb Mmmm!). Maar zelf verkiest ze toch een Belgisch gebakje boven een Marokkaans koekje omdat ze dat te zoet vindt en van een Belgisch gebakje kan ze daarom meer eten.