Gisteren was het zover.

Mijn allereerste Marokkaanse huwelijk. Nog voor we vertrokken zaten we al met een probleem… Wat doe je aan? De uiteindelijke keuze viel op een neutraal zwart kleedje, want we willen uiteraard niet te hard opvallen, en trouwens, het gaat toch donker zijn in de zaal.

afbeelding-010-kopie.jpg

Whishfull thinking…

Op het moment dat ik met één arm uit mijn jas hing en rond mij keek werd het duidelijk dat ik grondig fout zat met mijn ‘neutraal’ zwart kleedje.

Elke, maar dan ook elke, vrouw had een lang kleed aan. Maar dat is nog niet alles, die kleden waren vertegenwoordigd met de nodige ‘Bling Bling’. Onder tonnen schmink zag je ogen in het rond shieten die keken naar de concurrentie en wie die avond het hardst de show zou stelen. Kapsels waren kunstig opgestoken en gekapt, massa’s gouden en zilveren armbanden en haarspelden verblindden je ogen in de felverlichte en witte zaal.

Grappig ook was dat iedereen al aan het dansen was zonder dat er ook maar een bruid, eten of iets gebeurd was. Trouwens, dat dansen is vooral om ter hardst met de heupen wiegen…

Plaatsnemen aan de ronde tafels

Zoals eerder verteld stond er op de uitnodigen 7 uur, maar we waren al gewaarschuwd dat er voor half 9 niet veel te doen zou zijn. Er waren geen zorgvuldig uitgekozen naamkaartjes op de plaatsen zoals wij het zouden doen, maar je moest eerder proberen met elleboogstoten een goed plaatsje te krijgen. Na een tijd zat de zaal propvol, en toch bleven er nog vrouwen binnenkomen… Dan maar extra tafels tevoorschijn toveren en stoelen bijzetten (zie je dat al bij ons gebeuren?).

De eerste jurk…

Plots een oorverdovend tromgeroffel en trompetgeschal, overal beginnen vrouwen te roepen en te klappen en inheemse keelgeluiden te fabriceren. Dat was de Dakaa el Marakchia, ik kreeg er spontaan kippevel van. Dat kon natuurlijk ook komen omdat ik vlak naast een box zat, maar dat laten we even in het midden.

Plots verscheen er in het deurgat een porseleinen pop. De bruid stond met de ogen toe en vol parels, kettingen en kralen te wachten om zich aan iedereen te laten zien. Met de ogen toe wordt ze door haar schminkster door de hele zaal begeleidt en elke keer als ze aan tafel komt mijmeren alle vrouwen hetzelfde zinnetje op. Laila en Allah kon ik verstaan, maar de rest blijft een raadsel.

Eten?

Plots komen er ook uit alle hoeken serveuses met grote schalen eten aangewandeld. Eindelijk, want mijn maag knorde bijna boven de trompetten uit. Het voorgerecht? Een Ferrero Rocher…

Onze tafel (vol met domme “autochtonen” in saaie zwarte kleren) begon spontaan te lachen, maar de rest van de zaal bleef bloedserieus. Het eten werd wel beter na een tijd. Op grote schalen werden vischotels en kip naar binnen gedragen waar je met je rechterhand of vork of met brood eten van moest pakken.

Vanaf kleed nummer twee kwam Rachid mee binnen

Ook onder het nodige trompetgeschal. Bij elke nieuw kleed (waar ook elke keer de nodige tijd tussen zat) volgde hetzelfde verhaal: Bruidspaar wandelt binnen, bruidspaar neemt plaats op de troon, er worden enorm veel foto’s getrokken met elke keer opnieuw dezelfde famillieleden, de hele tijd oorverdovend trompetgeschal en een dansende menigte ervoor.

Speciaal nog was dat bij het derde kleed het bruidspaar op draagstoelen in de lucht gedragen werden. Al dansend… Je kon duidelijk aan de gezichten van bruid en bruidegom zien dat dit niet te lang hoefde te duren…

Het laatste kleed, de witte bruidsjurk, kwam maar pas om 4 uur (!), Veel mensen waren ook al vertrokken en hebben het laatste kleed niet meer gezien. Nochtans werden pas hier de ringen uitgewisseld en werd de taart dan maar pas aangesneden…

Eén ding is zeker… De bruid zelf heeft niet veel aan het feest. Zij veranderd een hele avond van kleding, schmink, kapsel en schoenen en maakt dan telkens voor een kwartier haar entree.

Toch was het een ongelofelijk mooi feest en een ontzettend leuke ervaring. Maar de volgende keer geen zwart kleedje meer.