Onderonsje bij Z’hoor

Waar ga je zoal naartoe op een maandagavond als dén bompa zegt: ‘Kom mannekes, we gaan is iets eten met zen allen, jullie mogen kiezen naar waar?’ Dat moet je mij geen twee keer zeggen, helemaal in de ban van de ‘Moroccan fever’, stel ik het Marokkaanse restaurant “Z‘hoor” op het Zuid voor. Enkele jaren geleden ben ik daar ook eens geweest. Mijn zusje, die toen nog enkele jaartjes jonger was, had het restaurant toen al meteen een bijnaam gegeven. Weken daarna hebben we het mogen horen: ‘Gaan we nog is naar den Aladin, pleaseeee?’. Maar bon, het was dus hoogtijd om dé Z’hoor aka den Aladin nog is te gaan verkennen. Ondertussen is het interieur al iets of wat aangepast aan de ’westerse normen’ maar de duizend-en-één-nachten sfeer hangt er nog steeds.

Aperitieven

Opmerkelijk is dat hier bij Z’hoor, het Marokkaanse restaurant bij uitstek, wel een wijnbar is en je hier verschillende alcoholische dranken kan krijgen. Als dat geen mooie vorm van integratie is (knipoog). Enkele minuten later wanen we ons in de witte martini en de karafjes wijn. Er staat ook al een mandje brood op tafel naar ons te glimlachen en een soort van lookboter. Aanvallen!!! Dat is wat mijn zussen en ik in eerste instantie dachten, maar tot grote spijt van wie het benijdt, hadden we even later al het gevoel dat we al gegeten hadden. Dat Marokkaanse brood is zo heerlijk dat je er moeilijk vanaf kan blijven…

Voorgerecht

Als voorgerecht bestelden we traditioneler wijze een mezze. Enkele minuten later worden er twee borden geserveerd met kleine schoteltjes erop en lekkere bereidingen. Er zit voor ieders wat wils tussen. Zo zijn er zoete bereidingen met noten en ook iets dat lijkt op perenconfituur met mango en courgette in. Maar ook de voor ons iets bekendere zaken zoals tonijn met groentjes, tzatziki (tapenade op basis van yoghurt en komkommer) en de koekjes in bladerdeeg gevuld met kaas mogen niet ontbreken aan deze mooie mix van kleuren en smaken. Na dit voorgerecht is er van onze honger niets meer te merken, in tegendeel.

Hoofdgerecht

Hier heb ik al die jaren op moeten wachten, die héérlijke kip tajine met honing, rozijnen en uienconfituur. Het gerecht aardt naar de zoete kant maar dat maakt het juist zo speciaal, het smaakt goed af en het is echt om je duimen en vingers van af te likken. Maar zo lekker als tante Isa (lees: tant’isa) haar kip ‘tanger’, ‘tangine’ ahnee … ‘tajine’ met olijven gemarineerd in citroen, nee dat kan niet volgens haar… Ik zal het nooit weten want als ik naar hier kom kan ik niet voorbij aan de zoete tajine. ‘En bompa, wat vind je ervan?’ ‘Bwoah, het is ‘anders’ hé manneke.’ Toch kan hij even later niet ontkennen dat hij het lekker vond. ‘Bompa, spaghetti heb je toch ook leren eten?’…

Als afsluiter …

Bij een avondje uit eten in een Marokkaans restaurant mag de muntthee niet ontbreken vind ik. Maar deze persoonlijke mening wordt niet door iedereen gedeeld… de meerderheid van de tafel opteert voor een kop koffie. Tot even later de ober terugkeert met de boodschap dat er nog maar één koffie is… Die is dan voor de oudste maar meest begeerde man van de avond: den bompa. ’Doe der maar iets goe straf bij hé manneke’. Even later keert de jongen terug met ’buccha’ oftewel bloemenlikeur. Ik moet zeggen met één ding kunnen ze mij niet overtuigen, die bloemenlikeur is voor mij niet verfijnd genoeg maar dat is hun vergeven want op dat vlak zijn ze natuurlijk ook niet thuis… Een ander deel van de tafel kiest als tweede optie voor de melk met munt. Ja, ik hoor jullie al denken … persoonlijk vond ik dat ook een zeer rare combinatie maar ik moet zeggen ze hebben mij weer helemaal mee. De tante was dat ook en was blij dat de koffie op was. De klanken ‘Mmm’, ‘Lekker’, ‘Amaj’, waren deze avond niet weg te denken. Opzet geslaagd: iedereen overtuigd, we gaan zeker nog eens terug! Dat staat vast.

L.G.

Advertenties