Tussendoortje… maandag, apr 28 2008 

Ik heb een tante in Marokko…

De vogels beginnen te fluiten, de witte was hangt buiten, het gras wordt groener….u raadt het al…de zomer is nabij! Reden genoeg om je gitaar boven te halen en met z’n allen rond het kampvuur te gaan zitten…

Hier alvast een leuk liedje:

Ik heb een tante in Marokko en die komt, hiep hoi
Ik heb een tante in Marokko en die komt, hiep hoi
Ik heb een tante in Marokko, ’n tante in Marokko,
’n Tante in Marokko en die komt, hiep hoi

Refrein:
Singing a ja jippie jippie jee, hiep hoi
Singing a ja jippie jippie jee, hiep hoi
Singing a ja jippie, a ja jippie
A ja jippie jippie jee, hiep hoi

En ze rijdt op twee kamelen als ze komt, hobbel hobbel
En ze rijdt op twee kamelen als ze komt, hobbel hobbel
En ze rijdt op twee kamelen, ze rijdt op twee kamelen
Ze rijdt op twee kamelen als ze komt, hobbel hobbel, hiep hoi

Refrein

Advertenties

Brand in Marokkaanse matrassenfabriek zondag, apr 27 2008 

Brand in fabriek kost 55 mensen het leven

Gisteravond woedde er een brand in een matrassenfabriek in de Marokkaanse stad Casablanca. De werknemers van de fabriek konden geen kant op omdat de nooduitgang op slot was. Maar liefst 55 mensen kwamen hierbij om. Zeker twaalf anderen raakten gewond.

De brandweer kwam pas twee uur nadat de brand uitbrak ter plaatse. Na een acht uur durende operatie kon men de vlammen in de industriële buitenwijk blussen.

Deze brand is de ernstigste van de afgelopen jaren in Marokko. In 2002 kwamen bij een brand in een gevangenis, ontstaan door een kortsluiting, vijftig mensen om.

Bron: De Morgen

Leescafé Guembètta zaterdag, apr 26 2008 

Ooit gehoord van  Guembétta?

 

Nee? Dan komt daar binnenkort misschien wel verandering in. Het is de naam van een nieuw Arabisch leescafé in de Museumstraat in Antwerpen. De deuren zullen midden mei openen. Geestelijke vader van dit project is Mourad El Oujdi. Hij werkt momenteel nog in het Marokkaans restaurant De Fez maar daar komt dus binnenkort verandering in.

 

 

Guembètta is een ideologisch project, zoals Mourad het mooi verwoordt. “Met Guembètta willen we de Magrhebijnse jongeren in Antwerpen warm maken voor lectuur. Jongeren lezen te weining en daarom doen we dit ook. Of het allemaal zal lukken is zozeer de vraag natuurlijk. We geloven erin maar beseffen ook dat lectuur niet goed verkoopt.”

Mourad vertelt dat het café zal beginnen met zo’n 300 titels die een grote invloed hebben gehad op de Arabische wereld.

 

Het zullen boeken zijn die je bijvoorbeeld niet in de Fnac, stadbib of universiteitsbibliotheken kunt vinden. Allochtonen van Antwerpen moeten zo de kans krijgen om een beetje hun afkomst en geschiedenis te kunnen begrijpen en daar aansluiting bij te vinden, aldus Mourad. Boeken zijn er in het Arabisch, Nederlands en Frans.

 

Het traditioneel literair plekje zal het niet enkel bij lezen en thee drinken houden. Er zal ook Arabisch gedoceerd worden aan Maghrebijnse jongeren die doorstromen naar het Hoger Onderwijs. Ook voordrachten, voorstellingen en kleine expo’s passeren de revue in Guembètta. Mourad denkt zelfs aan een cultureel magazine als ze het financieel kunnen overleven. Op de opening half mei zal Prof. Mohamed Timoumi, die filosofie doceert aan universiteit van Ahfir in Marokko, de bezoekers wat vertellen over de Arabische filosofie.

 

 Er zullen ook drankjes en hapjes zijn met de gebruikelijke waterpijp en als afsluiter een nummertje buikdansen op orientaalse muziek. Ook al is het vooral op allochtonen gericht, is iedereen welkom bij Guembètta. Dus voor alle boekenwurmen en cultuurfreaks, de deuren staan volgende maand open.

El Warda woensdag, apr 23 2008 

In de naam van De Roos

Een doordeweekse lenteavond in de Antwerpse Zurenborgwijk. De laatste zonnestralen kleuren de gevels diep oranjerood en geven de buurt iets melancholisch. Hier ligt, een beetje verscholen in de donkere Draakstraat, de klassieker onder de Marokkaanse restaurants van ’t Stad: El Warda.

Van zodra je El Warda (De Roos) binnenstapt, word je overspoeld door de zweverige 1001-nachtsfeer. Zandkleurige muren, kleurige lampionnetjes en her en der verspreid prachtig versierde onderzetborden. De traditionele muziek die zachtjes op de achtergrond weerklinkt, maakt het geheel compleet.

We beginnen met de ‘amuse-geulle’. Dertien kleine schaaltjes met daarin evenveel verschillende Marokkaanse slaatjes en hapjes op basis van kraakverse groenten en verrassende tapenades. Een aanrader voor wie houdt van een beetje avontuur op zijn bord. Nadien valt de keuze op respectievelijk de ‘bouillabaisse’ en de ‘roz bahri’ (gebakken rijst met zeevruchten). Kirsten en Melissa houden het bij de ‘frag machoui’ (gegrilde kippenspiesjes) en ik ga resoluut voor de ‘gamba’s op hosimiwijze’. De kippenspiesjes zijn weinig verrassend en het vlees zelfs een beetje taai. De gerechten met zeevruchten benaderen daarentegen bijna de perfectie. Het vlees is mals en precies goed gekruid. Om – letterlijk en figuurlijk – duimen en vingers van af te likken.

De avond afsluiten met de wereldvermaarde ‘flensjes Fatima’? Verleidelijk. Maar wegens geen extra knopen aan onze broeken die we kunnen openzetten, besluiten we wijselijk te passen. Marokkaanse muntthee dan maar. Met een druppeltje oranjebloesem, want dat bevordert de spijsvertering…

El Warda is een aanrader voor iedereen die wil doordringen tot de geheimen van de Marokkaanse keuken.

 

Sfeer: 7 – Keuken: 8,5 – Bediening: 7,5 – Prijs/kwaliteit: 8

Coming soon… dinsdag, apr 22 2008 

Bespreking van ons bezoek aan restaurant

‘El Warda’

Voorgerecht bij \'El Warda\'

 

 

Karima B. donderdag, apr 17 2008 

Niet meer gesluierd.

Karima, een jonge moslima in België van Marokkaanse afkomst, getuigt in haar boek, insoumise et devoilée, over de gruwelijkheden in haar jeugd.

Het boek veroorzaakte nog voor de publicatie een storm aan doodsbedreigingen van de moslimgemeenschap aan het adres van de 32 jarige vrouw. In Verviers, waar ze woont, loopt er zelf al een petitie tegen het boek. Ook haar ouders en twee van haar zussen, die zeggen dat ze liegt, begonnen een rechtszaak tegen haar om het boek niet te laten publiceren.

 

Ze zegt het boek nu pas te hebben geschreven omdat ze vroeger nooit wist hoe haar verhaal zou aflopen.

 

Haar ouders, Berbers afkomstig van de Atlasgebergten in Marokko, verhuisden naar België met één kind. Karima was zesde in rij van de arme familie die in totaal 9 kinderen telt.

Karima’s verhaal begint wanneer de familie B. Antwerpen verlaat voor Verviers. Daar gaat de vader van het gezin steeds vaker naar de Moskee en wordt hij langzaamaan strenger.

Hij verplicht zijn kinderen elke dag voor en na school naar de Moskee te gaan. Zo wordt Karima ook verplicht een hoofddoek te dragen op negenjarige leeftijd. Wanneer ze weigert hem te dragen om naar school te gaan wordt haar met harde hand duidelijk gemaakt dat dat geen optie is.

 

Op achtienjarige leeftijd besluit ze naar een rechter te gaan en laat ze hem haar blauwe plekken zien. Ze wordt geplaatst maar keert uiteindelijk toch terug naar haar familie. Kort daarna wordt ze op vakantie uitgehuwelijkt aan haar neef zonder haar toestemming.

Vandaag is ze na een moeizame scheiding hertrouwt met een andere man en herbekijkt ze haar leven in het boek.

 

Schepen van Cultuur Jean-Francois Istasse (PS) zorgde er ondertussen al voor dat Karima en haar kinderen konden verhuizen door alle bedreigingen. Toch weerhouden de bedreigingen Karima er niet van haar boek te publiceren zegt ze. Integendeel zelfs, want ze schrijft ondertussen al aan haar tweede boek dat ‘Lettre à mes parents’ zal heten. Nu is het nog afwachten op de uitspraak van de rechter op 8 april over haar eerste boek.

 

Op 10 maart verscheen toch het boek, insoumise et devoilée, bij de uitgever Montois Azimuts.

 

Interview met Mimount Bousakla woensdag, apr 16 2008 

 

“Mensen moeten zich integreren of terugkeren naar hun thuisland.” 

Mimount Bousakla over de Marokkaanse gemeenschap

 

Mimount Bousakla ik zeg het nog één keer, kom niet naar Borgerokko want ik schiet je dood neer.” Een mens zou voor minder terugdeinzen, maar ook de laatste bedreigingen tastten Bousakla’s politieke engagement niet aan. Geboren in een moderne Marokkaanse familie vormt de LDD-politica het voorbeeld van de geïntegreerde Marokkaan. En integratie, daar heeft Mimount Bousakla een scherpe mening over.

 

Met het rapnummer Bagdad 2060, bent u aan de zoveelste bedreiging toe. Hoe beïnvloedt dat u?

 

Natuurlijk maken de bedreigingen mij bang, ik ben ook maar een mens. Moest het puur om mezelf gaan dan zou het allemaal nog wel meevallen, maar vooral de risico’s voor mijn familie maken me angstig. Ik moet dus toegeven dat de bedreigingen mij op persoonlijk vlak zeker beïnvloeden. Ik ben niet meer zo zorgeloos , en als ik op straat loop dan besef ik maar al te goed dat ik gevaar loop. Angst is echter een slechte raadgever en het zou laf zijn om mijn ideëen na zulke aantijgingen niet meer naar buiten te brengen. De mensen die mij bedreigen willen mij, en iedereen met een andere mening, juist monddood maken. Ik zal mijn politiek engagement dan ook nooit opgeven om te ontsnappen aan deze aantijgingen.

 

Als wij op uw site reacties van Marokkanen lezen zoals: “Mimount is een schande voor de Marokkaanse gemeenschap” dan zouden we geloven dat u niet erg populair bent onder de Marokkanen.

 

Ik ben er nochtans van overtuigd dat ik niet de enige “Marokkaanse” ben die zo denkt. Vooral de Marokkaanse vrouwen delen mijn ideëen maar zij durven deze gewoon niet te verkondigen. Deze vrouwen zijn bang voor reacties van hun echtgenoot, vader, of broers en zullen dus niet naast de maat gaan lopen. Ik heb echter het voordeel dat ik als politica beroep kan doen op politiebescherming en dat er juist van mij wordt verwacht dat ik kritisch ben. Anderen mensen zijn niet mondig genoeg of hebben het lef niet de dingen te noemen zoals ze zijn. Het is dus jammer dat tegenwoordig vooral de radicale Marokkanen of moslims aan het woord komen. Zo creërt men het idee dat alle Marokkanen in België zo zouden denken, en dat is een spijtige zaak. Er zijn inderdaad Marokkanen die vinden dat ik te streng ben, maar uiteindelijk wil ik hen alleen maar helpen. Als de Marokkaanse gemeenschap zichzelf en de relatie met de Vlaming wil verbeteren, dan moet dat van beide kanten komen. Zo moet ik tot mijn ontzetting vaststellen dat mensen in Marokko veel verder staan dan sommige Marokkanen hier, en dat kan toch niet.

 

Wat is volgens u het verschil tussen Marokkanen hier en Marokkanen in Marokko?

 

We moeten eerst al een onderscheid maken tussen de eerste en tweede generatie Marokkanen in België. De eerste generatie Marokkanen is naar België gekomen om hier ontzettend hard te werken. Als gastarbeiders hebben deze mensen nooit eisen gesteld en zij beleefden de Islam volledig in privésfeer. De problemen zijn er vooral gekomen door hun kinderen, de tweede generatie. Deze mensen zijn beginnen klagen en hebben zich dan dingen toegeëigend zoals kinder-en stempelgeld. In vergelijking met mensen in Marokko hebben zij zeer veel, en toch lijken sommigen dat niet te beseffen.

 

Bedoelt u dat de tweede generatie geen recht heeft op zaken zoals stempelgeld?

 

Zeker wel, begrijp mij alstublieft niet verkeerd. De tweede generatie is alles echter als zelfsprekend gaan beschouwen. Sommigen denken dat zij alleen maar rechten hebben, en zijn niet bereid daar hard voor te werken zoals hun ouders wel deden. Als je hen dan vergelijkt met mensen uit Marokko; zij hebben niets maar zijn minstens even gelukkig. Zij lachen constant en dat kan je niet altijd zeggen van de Vlaamse Marokkanen. Een ander verschil is de manier waarop deze tweede generatie met zijn geloof omgaat. De tweede generatie is de Islam, de koran heel anders gaan interpreteren. Zij hebben de Koran leren kennen via het internet en dat is zeer gevaarlijk. Zij zitten dag in dag uit op het internet, op sites die hen ophitsen tegen het zogezegd Westerse kwaad. Hun ouders die wel hard werkten, en zich wilden integreren hadden gewoon geen tijd om hele dagen in de moskee te zitten.

 

Een aantal jaren geleden beschreef u de ernstige situatie van gedwongen huwelijken in de Marokkaanse gemeenschap. Is deze ondertussen al verbeterd?

 

Ik vrees dat ik negatief zal moeten antwoorden op deze vraag. Gewongen huwelijken zijn een fenomeen dat vooral in Europa voorkomt, en niet in Marokko zelf. Wij blijven dat ook strijden om deze huwelijken tegen te gaan. Mensen kiezen ervoor om in een modern en westers land te gaan leven, maar als het erop aan komt zijn het dikwijls deze mensen die nog de meest conservatieve ideëen hebben. In België en Europa is er gewoon zeer veel sociale controle: een meisje wordt gedwongen te trouwen met haar neef om alles binnen de familie te houden. En Marokkaanse ouders zien hun kinderen niet graag met Belgen huwen uit angst om hun cultuur te verliezen. Het gedwongen huwelijk binnen de Marokkaanse gemeenschap is één van de problemen waar ik nog verder aan wil werken.

 

Wat wilt u dan nog veranderd zien in de Marokkaanse gemeenschap?

 

Eigenlijk is het antwoord hierop zeer eenvoudig. Ofwel moeten Marokkanen in België zich volledig integreren ofwel moeten zij terug keren naar hun thuisland. Dat mag misschien keihard klinken, maar het is de waarheid. De Marokkanen moeten beseffen dat België  een land is waar iedereen welkom is zolang zij willen werken of studeren. Gelukkig beseft een groot deel van de mensen dat, maar we moeten niet hypocriet doen en durven toegeven dat er heel wat mensen dat niet doen. Jongeren die buschauffeurs aanvallen, of de boel afbreken omdat zij zogezegd niet aanvaard worden in de maatschappij zouden eerst naar zichzelf moeten kijken. Als zij dan toch zo ongelukkig zijn in België, wat houdt hen dan tegen om elders het geluk op te zoeken? Wij hebben in België wetten gemaakt die het racisme aanpakken, dus ik weet niet wat wij nog meer kunnen doen. Natuurlijk zijn er nog discriminatieproblemen maar het begint dikwijls bij de allochtonen zelf. Het feit dat allochtonen zich te vaak in de slachtofferrol zetten, dat zou ik graag veranderd zien.

 

 

 

 

 

L’Air Maroc maandag, apr 14 2008 

Marokko voor fijnproevers

 

Geroosterde amandelen, rozijnen met honing, oranjebloesem en Arabische pesto; dit moet een Marokkaans restaurant zijn. Op de Oude Leeuwenrui vind je de Arabische brasserie L’Air Maroc. Uitbater Youssef ontvangt je er enthousiast en zorgt voor een avond vol oosterse smaken.

 

 

Zodra je binnenkomt bevind je je in een knus ingericht restaurant met paarse tafels en stoelen, sierlijke borden aan de olijfgroene muren en schitterende lampen en lampionnen. Op het gelijkvloers eet je à la carte, terwijl op de eerste verdieping het Arabisch buffet wordt geserveerd. Naast de eetkamer kan je lekker thee drinken in het Marokkaans ingerichte boudoir.

 

Wij kozen voor de Arabische tafel en wel voor de volgende reden: voor €25 per persoon krijg je een drie gangen menu en thee als afsluiter. Veel voordeliger dan de kaart.

 

We werden uitstekend geholpen door Youssef. Bij elk gerecht dat we voorgeschoteld kregen gaf hij uitleg. Als voorgerecht kan je uit negen verschillende schotels zo veel nemen als je maar wil. Vooral de witte koolsla op Libanese wijze met kokosnoot, honing, rozijnen en amandelen was verrukkelijk.

 

De zoete tajine met kip, honing, saffraan en geroosterde amandelen of de couscous met lamsvlees en groentjes als hoofdgerecht zijn best te pruimen. De tajine met zeevruchten viel echter tegen. De “jumbomosselen” hadden amper vlees.

Het dessert bestond uit Marokkaans gebak en stukjes meloen. Voor de thee moet je eventjes van je tafel naar het gezellig ingerichte boudoir verhuizen. Een rustig deuntje op de achtergrond, lekker neerploffen in de zetels en genieten van je thee. Beter kan de avond niet eindigen.

 

De uitbaters en het personeel zijn allemaal uiterst beleefd en behulpzaam. Vooral de uitleg die je bij elk gerecht krijgt was leerrijk. Nu weten we eindelijk ook waarom die thee altijd van zo hoog wordt uitgeschonken. Onze ober zegt dat dit wordt gedaan om de aroma’s vrij te krijgen. Ietsje minder is het soms lange wachten op drinken.

 

Al bij al is het fijn vertoeven in L’Air Maroc. Gastvrije mensen, lekker eten en een gezellige sfeer.

 

 

 

 

 

 

 

Bezoek aan de koninklijke stallen maandag, apr 14 2008 

De Koninklijke Stoeterij van Bouznika: de legende leeft

Meer dan twee eeuwen geleden vonden rondreizende handelaren er nog een veilig onderkomen voor de nacht. Vandaag slapen er enkel nog paarden. De Koninklijke Stoeterij van Bouznika, prinselijk onderkomen van de Arabische Volbloed, werd zo’n twintig jaar geleden in opdracht van koning Hassan II gebouwd op de restanten van de plaatselijke karavanserai en is de modernste van de vijf Koninklijke Stoeterijen van Marokko. 

Verspreid over vijftien hectaren vind je er uitgestrekte weiden, immense rijbanen en prachtige stallen afgewerkt met cederhout. Een kunstmatig aangelegd meer waarin regenwater wordt opgevangen, zorgt niet enkel voor het welslagen van de gerst-en haveroogst, maar onderhoudt tevens de weelderige bloemenperken die de lanen sieren. Excellentie in alle domeinen is hier de leuze. Het verhaal over het ontstaan van de Arabische Volbloed indachtig, gebeurt hier dan ook de selectie weloverwogen en uiterst zorgvuldig.

Volgens de legende zou Allah de Arabische Volbloed geschapen hebben uit een handvol zuidenwind terwijl hij volgende woorden sprak: “Uw naam zal Arabier zijn en Deugd zal in uw manen zijn vervlochten… Ik maak van uw meester tevens uw vriend en geef aan u de kracht om te kunnen vliegen zonder vleugels”. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de bedoeïenen er in de loop der eeuwen steeds naar hebben gestreefd om het ras ‘asil’ (raszuiver, nvdr) te houden en dat ze het dier beschermd en vereerd. Een taak die vandaag de dag vol toewijding wordt verdergezet door de fokkers van de Koninklijke Stoeterij.

Naast het in stand houden van het ras heeft de Koninklijke Stoeterij van Bouznika als voornaamste doelstelling om fokkers zo goed mogelijk te helpen. De meeste van hun hengsten worden dan ook gratis of tegen een kleine vergoeding ter dekking gesteld. Hun nakomelingen zijn over het algemeen veelbelovend en de meeste presteren dan ook zeer goed op de talloze “concours hippiques pour pur-sang arabes”.

EXPO zaterdag, apr 12 2008 

FREUD IN MAROKKO, Identiteit in de kijker

Op de sofa bij psychoanalyticus Paul Dahan

Wie ben ik en wat doe ik hier? In een vluchtige wereld als de onze is het soms moeilijk om te weten wie je bent, laat staan te weten wie anderen zijn. Als gevolg hiervan hebben vele gemeenschappen de neiging zich heel erg in zichzelf te keren. Met de talloze oorlogen en conflicten als het bekende resultaat. Maar hoe weten we wie we zijn en hoe kunnen we ervoor zorgen dat bevolkingsgroepen elkaar niet meer voortdurend in de haren vliegen? Dat zijn vragen waarop psychoanalyticus Paul Dahan een antwoord tracht te vinden. Welkom bij Freud in Marokko.

Wat? Freud in Marokko? Neen, wees gerust, er zitten geen ‘gaten in uw cultuur’ en evenmin lijdt u aan één of andere vorm van vroegtijdige Alzheimer. Freud is immers nooit in Marokko geweest en er bestaat zelfs geen enkel concreet verband tussen hem en dit Noord-Afrikaanse land. Toch is de titel van deze expo niet helemaal uit de lucht gegrepen. Want behalve dat het een naam is die tot de verbeelding spreekt, vat hij het opzet van de tentoonstelling als geen ander samen.

Door stil te staan bij dromen en de interpretatie ervan, een fenomeen waaraan zowel in de Marokkaanse traditie als door Freud veel belang wordt gehecht, zet Dahan de bezoeker ertoe aan na te denken over zijn eigen identiteit. Want “onze identiteit wordt ons als het ware opgedrongen door onze omgeving en is bijgevolg, in sommige gevallen, veranderlijk. Het is dan ook niet verwonderlijk dat er mensen zijn  die op een bepaald moment in hun leven in de knoop zitten met wie ze zijn en misschien zelfs vervallen in extremen. Daarom is het de levenstaak van ieder van ons om af en toe eens halt te houden en na te denken over zijn identiteit.”

Een wandeling doorheen de opeenvolgende tentoonstellingsruimtes – of zijn het de kamers van je onderbewustzijn –  is echter meer dan een confrontatie met jezelf en de ‘ander’. Naast zelfreflectie leert Freud in Marokko je bovendien hoe rituelen het leven van een individu structureren en verhaalt wat er gebeurt wanneer die structuur, ondanks de individuele en collectieve rituelen, uit evenwicht raakt.

Een bezoek aan de tentoonstelling is door de rechtstreekse confrontatie met het identiteitsvraagstuk op meerdere momenten iets dat naar de keel grijpt en vraagt enige intellectuele inspanning. De divan op het einde mag dan ook gerust met een kleine knipoog geïnterpreteerd worden. 

 

FREUD IN MAROKKO, Identiteit in de kijker: nog tot 15 mei in het Centrum voor Joods-Marokkaanse Cultuur, Vander Elstplein 19, Brussel (Ukkel).

Volgende pagina »